Ég er heima að skrifa jólakort og hlusta á jólatónlist. Jólin minna mig alltaf á jólin sem ég átti á spítalanum. Lá inni allan desember 2007 og eitthvað fram yfir áramót. Hjúkkurnar lánuðu mér geislaspilara til að hafa inni hjá mér svo ég gæti spilað jólalög og svo skrifaði ég jólakort í rúminu og setti inn mynd af Örnu í kortin sem systir mín setti inn fyrir mig. Það er ótrúlegt hvað ég man miklu betur það góða en það vonda frá þessum tíma. Ég lærði það reyndar í sálfræðinni á sínum tíma að flestir muna frekar það góða en það vonda. Ég er heppin að vera ein af þeim. Ég er einhvernvegin bara búin að gleyma mjög mörgu, eða því erfiðasta frá þessum tíma. Nú í desember eru orðin fjögur ár frá því að ég greindist. Ég var að tala við lækninn minn í gær og hún eiginlega gaf það í skyn að ég væri eiginlega komin yfir þann tíma sem þarf að líða frá því að þú klárar meðferð og þar til þú getur greinst aftur. Semsagt áhættutíminn er að klárast. Hún talaði um 5 ár og ég er komin með 3 og hálft. En tíminn á landspítalanum þegar ég bjó þar í nokkrar vikur var í minningunni ekki neitt slæmur. Jú ég man eftir kvíðaköstunum svona í móðu en það var bara hugsað svo vel um mig. Bæði af starfsmönnum deildarinnar og af fjölskyldu og vinum. Tíminn í Svíþjóð var hins vegar ekki góður. Það var frábært að svo margir komu að heimsækja mig, bæði vinir og fjölskylda. En það var mjög erfitt. Auðveldara að vera á Íslandi. Ég fór í dag að hitta hóp ungra kvenna sem eru í Ljósinu, 25-35 ára. Við borðuðum góðan, rosalega góðan mat heima hjá einni í hópnum og svo vorum við allar með pakka, drógum númer og fengum pakka sem einhver hafði komið með. Það var mjög notarleg stund. Ég sé það að þó að ég sé enn frekar svona, að díla við eftirköst beinmergsskiptanna þá er sjens að ég geti orðið heil. En þarna eru stelpur sem hafa þurft að láta fjarlægja úr sér ristil og fleira sem á eftir að angra þær allt þeirra líf. Ég á allavega sjens á að öðlast eðlilegt líf. Ég er bara alltaf með þennan kvíða. Ég veit ekki alveg hvað er að mér. Ég er einhvernvegin hrædd við að allt gerist. Þó ég hafi ekki reynslu af því að slæmir hlutir séu endilega að gerast fyrir mig. Þetta var náttúrulega svo mikil breyting að fá krabba og eignast barn á sama tíma. Ég er líka svo hrædd um dóttur mína, að henni eigi eftir að líða illa, að einhver segist ekki vilja vera vinur hennar á leikskólanum, að hún eigi eftir að eiga erfitt í grunnskóla, lendi í einelti... Veit alveg að það er rugl að vera að velta sér upp úr einhverju sem á kannski ekki eftir að gerast. Mér þykir bara svo vænt um litlu skottuna að ég óttast allt vont sem gæti komið fyrir hana. Fékk kannski svona reality shock við krabbann. Allt getur gerst. En ég passa þegar mér líður vel að njóta þeirra mómenta. Og þegar mér líður illa að vita að mér þarf að líða illa til að vita hve gott það er þegar mér líður vel. En ég er svo ánægð að ég sé komin yfir krabbann. 7-9-13. Ég gæti aldrei gengið í gegn um svona Svíþjóðarferð aftur. Og ég yrði að taka Örnu með, og það gæti orðið snúið. Ég held ég myndi krefjast þess að liggja í dái á meðan á einangruninni á spítalanum ætti sér stað. Þetta er viðbjóður. En hér er ég samt, krabbalaus. Ótrúlega fegin. Það eru svo margar stelpur í skvísuhópnum sem ég dáist að. Tvær eru með stóma. Svo er ein sem er með ALL, sem er sama hvítblæði og ég fékk, og við erum einar eiginlega á landinu fyrir utan einhverja bóndakonu, sem læknirinn okkar vissi um að hafi fengið ALL. Semsagt bráðaeitilfrumuhvítblæði. Þessi stelpa er samt ekki með þennan Philadelphiulitning sem ég var með svo hún er í tveggja ára meðferð hérna heima, hún þarf ekki að fara í beinmergsskipti. Ég var með þetta í litningunum. Frábær stelpa.  Æ já þær voru svo yndislegar á 11-g, leiðinlegt að það þurfi að skera svona niður í heilbrigðiskerfinu. En ég verð að segja að það er bráðnauðsynlegt að byggja nýjan spítala. Þetta er algert rugl eins og þetta er. Sýnin eru heillengi að berast á milli. Veirudeildin er t.d. í Ármúla, og sýkladeildin er í einhverjum bráðabyrgðaskúr. Fullt af rannsóknarstofum eru í bráðabyrgðaskúrum. Það er náttúrulega ekki hægt. Svo er það sem margir átta sig ekki á, er að þetta er ekki spurning um „hátæknisjúkrahús" eins og talað er um. Sjúklingar, mjög veikir sjúklingar eru látnir vera saman á herbergjum og eiga að deila klósettum. Og það er stórhættulegt. Sjúklingar með veikt ónæmiskerfi geta beinlínis dáið af því að deila salerni með einhverjum með pest sem smitast með klósettferðum. Sjúklingar í slíku ástandi þurfa að vera með sér salerni. Og plássleysið er hræðilegt. Ég þurfti oft að gista inni í gestastofu sem var ísköld. Ég klæddi mig eins og ég gat í ullarföt en var samt skítkalt og var veik. Og þá þurfti ég líka að deila salerni með öðrum. Þetta hefði getað gert mig mjög veika. Þetta er bara stórhættulegt. Ég var að frjósa í þessu herbergi, svo var ég ekki einusinni með hjúkkubjöllu. Ég hafði það þó betra en gamli maðurinn sem var á ganginum fyrir utan herbergið mitt. Lenti líka í því þegar ég var á smitdeild á Borgarspítalanum síðasta sumar að það var fullt af fólki á göngunum.  Aldrei gæti ég sofið svona á ganginum. Ég myndi ekki sofa neitt. Það eru ekki til neinir peningar í þessu þjóðfélagi, ég veit að, en mér finnst að fólk sem hefur enga reynslu af því að liggja á sjúkrahúsi eða vinna á sjúkrahúsi ætti ekki að vera að hrópa þetta niður. Betra væri að þeir sem viti eitthvað um þessi mál tjái sig.